Parasızlığımız "kriz döneminde" açlık sınırını geçmişti. Ne kalorifer yakıtı var, ne tüp gaz. Yemeği ormandan topladığımız kozalakları balkonda yakarak pişiriyoruz. O da günde bir kez ve ancak çok çabuk pişecek şeyleri... Her yan ve kap-kacak kapkara is. Karşı apartmanın bacasından çıkan dumana bakıyoruz, sonra konuşurken kendi ağzımızdan çıkan buhara! Sonunda net bağlantısı da bitti. İşte bu ölümdü; çünkü para çokluk bu yolla gelmekteydi. Son bir veda mail'i yazdım dostlara; bir de siteye duyuru. Hiç "vijdan" yapmadan. Neşeli bir vedaydı. Yine de seçtiğimiz yaşam tarzından pişman olmadığımızı duyuruyordum. Sayfayı on-line ettik, -yalana ne gerek var- hafiften ağladık; "buraya dekmiş" dedik; "sistem bizi nakavt etti sonunda". Ve birden bir mucize oldu: Kitap siparişleri, net bağlantıları ve nakit paralar "yağmaya" başladı. Amerika'dan bile bir MC ve biri Hells Angels olan iki kişiden Western Union aracılığı ile nakit para geldi. İnsanlık diye birşey vardı anlayacağınız... ve ne kadar eleştirsek de "motorcu dayanışması" diye de birşey!...